TRT Anıları ve Gazeteci Nazif Demirel

Onu ilk gördüğümde sanırım 1976 yılıydı; Başbakan Süleyman Demirel, Hasan Uğurlu ve Suat Uğurlu barajlarının temel atma töreni için Samsun’a gelecekti. Ben Ankara’dan gelen TRT ekibinde muhabirdim. Basın mensupları başbakanı beklerken, Atatürk anıtının biraz ilerisinde kaldırıma dizilmiş sohbet ediyoruz. Samsun TRT muhabirini soruyorum, gösteriyorlar. Biraz ilerimizde, kısa kollu gömlekli incecik bir delikanlı duruyor. Bulup tanışıyoruz. Biz ne kadar yaklaşırsak, o kadar yaklaşıyor. Tanıdıkça, iş yaptıkça birbirimizi seviyoruz…

Bu olaydan 4-5 yıl sonra Ankara’dan Trabzon Bölge Radyosu Haber Müdürlüğüne atanıyorum. Sonra Samsun da Trabzon Haber Bürosu’na bağlanıyor, dolayısıyla Nazif Demirel’le yeniden buluşuyoruz. Onunla aynı yaşlarda olduğumuzu sanıyordum, meğer benden 15-16 yaş büyükmüş, hiç göstermiyordu, artık ona Nazif abi diyorum…

Nazif abiyle çok güzel işler çıkarıyoruz, zevkle çalışıyoruz, Samsun’dan her gün birkaç haber yayınlıyoruz, gelişmelerden herkes çok memnun… Eğitim seminerlerinde, bazı toplantılarda ve yemeklerde yine Nazif abiyle beraberiz. Bir çok konuda onun tok sesiyle; “Bi dakkaaa, bi dakkaaa…” diyerek olaya el koyması, arada şiirler okuması hepimizi etkiliyor.

Arada olumsuzluklar, bazı kopukluklar da oluyor ama, Trabzon’da 18 yıllık görev süremde Nazif abiyle çok verimli, başarılı, zevkli çalışmalar gerçekleştiriyoruz…

Emekli olduktan sonra Nazif abinin de tavsiyesiyle 2000 yılında Samsun’a yerleşiyorum, Samsun’u çok seviyoruz, burayı benimsiyor, burada kök salıyoruz. Nazif abiyle ilişkilerimiz burada daha da gelişiyor, arada buluşuyor uzun sohbetler yapıyoruz, telefon sohbetlerimiz bazan saatler sürüyor. İkimiz de bir duygusallık yaşadıysak, doğada veya insan ilişkilerinde bir güzelliğe şahit olduysak hemen telefon edip bunu mutlaka paylaşıyoruz…

Nazif abi yalnız yaşıyordu, gazetelere yazdığı yazıları çok ciddiye alıyor, çok özen gösteriyordu. Samsun’da uzun süre Gazeteciler Cemiyeti başkanlığı yapmıştı, bilardo tutkunuydu, bu alanda da çok hizmetleri olmuştu, şairdi, şiirleri vardı, ama bildiğim kadarıyla kitap yapamadı. Kantar ustasıydı, en önemlisi çok iyi bir dosttu…

Bir kurban bayramında daha memleketim Bulancak’a gitmiştim, bayramdan birkaç gün sonra Samsun’a döndüm, ertesi gün de Nazif abiyi aradım, geçmiş bayramı konuşalım diye.

Ev telefonu cevap vermedi. Ertesi günü tekrar aradım; tam kapatacaktım ki telefonu bir kadın açtı, Nazif abiyi istedim; yok dedi, siz kimsiniz? dedi. Anlattım, kendimi tanıttım. Biraz sessizlik oldu, sonra hüzünlü bir sesle;

– Nejat bey Nazif abiyi, maalesef kurban bayramında kaybettik, başınız sağ olsun. Ben komşusuyum, tesadüfen evdeydim, telefona baktım… Dedi.

Bir şey söyleyemedim, nefesim kesildi, dona kaldım…

Ve aradan 13 yıl geçmiş. Yıllardır onun özlemini, hüznünü yaşıyorum, yokluğunu her zaman hissediyorum… Mekanın cennet olsun, nur içinde yat sevgili Nazif abim…