İran neden ABD ile müzakerede bulunmayı reddediyor?

Ancak İran’ın inkarı, görüşmelere karşı olduğu anlamına da gelmiyor.

Diplomasiyi destekleyen yetkililer bile baskı altında. Müzakerelere yeniden başlamak riskli ve bu kez farklı olacağına dair net bir işaret yok.

Bu durum, Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi ve diğer yetkililerin sert söylemlerini açıklamaya yardımcı oluyor.

Trump’ın Pazartesi günü Truth Social’daki paylaşımından önce bile Arakçi, İran’ın görüşme veya ateşkes arayışında olmadığını ve mücadeleyi sürdürmeye hazır olduğunu söylemişti.

İran Bilgi Konseyi Başkanı, 15 maddelik teklifi reddederek “Trump’ın sözleri yalan ve dikkate alınmamalı” dedi.

Ancak bu, kapının tamamen kapandığı anlamına gelmiyor.

Çarşamba günü ilerleyen saatlerde Arakçi, teklifi ne doğruladı ne de tamamen reddetti.

Devlet televizyonuna, “farklı fikirlerin” ülkenin üst düzey liderlerine iletildiğini ve “bir tutum alınması gerekirse, bunun elbette belirleneceğini” söyledi.

Ayrıca İran’ın mevcut politikasının “savunmayı sürdürmek” olduğunu ve Tahran’ın “şimdilik müzakere etme niyetinin olmadığını” belirtti.

İran’daki mevcut durum, devam eden saldırılar ve kritik altyapıya verilen zarar nedeniyle sürdürülebilir değil. Sert söylem, diplomasiyi tümüyle reddetmekten çok koşulları belirleme amacı taşıyor olabilir.

İran’ın iç siyaseti işleri daha da karmaşık hale getiriyor.

Daha ılımlı gruplarca desteklenen Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan temkinli bir yaklaşım benimsedi. Sertlik yanlıları görüşmelere çok daha fazla karşı çıkıyor.

Aynı zamanda, ılımlı sesler bile mevcut durumda müzakereyi savunmakta zorlanıyor.

Hükümet dışından da baskı var.

Bazı İranlı muhalif gruplar İslam Cumhuriyeti ile herhangi bir anlaşmayı reddediyor ve savaşın rejimin çöküşüne ve iktidar değişimine yol açacağı umuduyla saldırıları destekliyor.

Bu arada, sivil toplum ve insan hakları savunucuları anlaşmanın yetkililere ülkede baskıyı artırmak için daha fazla alan açacağından endişe ediyor, özellikle de savaş sırasında kısıtlamalar sıkılaştırılmışken.

İran’ın tutumu sadece ideolojik değil, stratejik de .

Tahran, Hürmüz Boğazı üzerinden küresel enerji akışını bozabileceğini gösterdi. Bu güzergâhın kapatılması veya kısıtlanması sadece petrol ve gaz piyasalarını değil, başka tedarik zincirlerini de etkiledi.

Bu durum İran’a koz veriyor. Kamuoyu önündeki sert tutum da bu baskının sürdürülmesine yardımcı oluyor.

Trump’ın Pakistan üzerinden İran’a ilettiği aktarılan teklif, İran’ın şartları etmesinin zor olacağını gösteriyor.

Bu şartlarda İran’ın nükleer programına, füze programlarına ve bölgesel müttefiklerine verdiği desteğe yönelik sıkı sınırlamalar yer alırken, buna karşılık yaptırımların hafifletilmesi ve sivil nükleer enerji konusunda yardım öngörülüyor.

Anlaşmaya açık olanlar için bile daha büyük mesele güven. Geçmişteki anlaşmalar uzun ömürlü olmadı.

İran ile dünya güçleri arasında yıllar süren görüşmelerin ardından 2015’te varılan nükleer anlaşma, ABD’nin Trump’ın ilk döneminde tek taraflı çekilmesiyle çöktü. Tahran’da birçok kişi yeni bir anlaşmanın da devam edeceğine inanmıyor.

Dolayısıyla, iki taraf arasındaki uçurum büyümeye devam ediyor.

Washington için ilerlemeden söz etmek siyasi ve diplomatik amaçlara hizmet edebilir.

Tahran için de görüşmeleri reddetmek pozisyonunu korumaya yardımcı oluyor ve gerçek şüpheleri de yansıtıyor.

Şimdilik ABD’nin iyimserliği ile İran’ın reddi arasındaki uçurumun sürmesi muhtemel.

Uçurumu kapatmak sözlerden fazlasını gerektirecek. Görüşmeleri bir kez daha savaşın takip etmeyeceğine dair gerçek güvenceler gerekecek. Trump savaşları başlatma değil, sona erdirme sözü verdikten sonra bunu kendi ülkesinde de anlatmak zorunda kalabilir.